Οστεοχόνδρωση: συμπτώματα, αιτίες, μέθοδοι θεραπείας

Η υπερβολική ένταση στους μύες της πλάτης προκαλεί μεγάλη ενόχληση και πόνο. Η οστεοχόνδρωση, η οποία οδηγεί σε διαταραχή της δομής των σπονδύλων και των μεσοσπονδύλιων δίσκων, οδηγεί σε σοβαρό τσίμπημα των νευρικών απολήξεων. Συχνά η παθολογία συνοδεύεται από επιδείνωση της κυκλοφορίας του αίματος, η οποία οδηγεί σε διαταραχές στη διατροφή του εγκεφάλου και των εσωτερικών οργάνων.

Οστεοχόνδρωση - τι είναι;

Η οστεοχόνδρωση είναι μια υποτροπιάζουσα νόσος που είναι χρόνια και σχετίζεται με καταστροφή των σπονδύλων και των μεσοσπονδύλιων δίσκων. Οι ιστοί τους καταστρέφονται, με αποτέλεσμα τη μείωση της ελαστικότητάς τους και την επακόλουθη αλλαγή του σχήματος. Ο μεσοσπονδύλιος χώρος σταδιακά μειώνεται. Αυτό οδηγεί σε απώλεια σταθερότητας της σπονδυλικής στήλης σε περιοχές όπου αναπτύσσονται παθολογίες.

Οι διεργασίες παθολογικής καταστροφής ιστών λαμβάνουν χώρα στο φόντο των τσιμπημένων νευρικών απολήξεων που κατευθύνονται από την περιοχή του νωτιαίου μυελού. Ως αποτέλεσμα, οι μύες της πλάτης είναι συνεχώς υπό τάση. Σε μια τέτοια κατάσταση, οι ασθενείς παραπονούνται για πόνο στην πλάτη και άλλα συμπτώματα.

Με βάση τις ιδιαιτερότητες του εντοπισμού των δομών της σπονδυλικής στήλης που επηρεάζονται από εκφυλιστικές αλλαγές, διακρίνονται αυχενικές, θωρακικές και οσφυοϊερές παραλλαγές της παθολογικής διαδικασίας. Το κύριο σημάδι της ανάπτυξης της οστεοχονδρωσίας είναι ο πόνος, η ένταση και η σοβαρότητα του οποίου συνήθως αυξάνεται με τη σωματική δραστηριότητα.

Υπάρχει και ακαμψία στις κινήσεις. Επιπλέον, η κλινική εικόνα χαρακτηρίζεται από την παρουσία σημείων σπονδυλικής φύσης - πονοκεφάλους, αλλαγές στην αρτηριακή πίεση, επιδείνωση της οπτικής λειτουργίας, της ακοής κ.λπ.

Μηχανισμός ανάπτυξης

Η ανάπτυξη της οστεοχονδρωσίας οφείλεται στο γεγονός ότι ο πολφικός πυρήνας αρχίζει να χάνει τις υδρόφιλες ιδιότητές του. Αυτή η ημι-υγρή δομή περιέχει ίνες συνδετικού ιστού και χονδροϊτίνη, μια ουσία που μοιάζει με ζελατίνη. Κατά την ανάπτυξη του ανθρώπινου σώματος και την ανάπτυξή του, συμβαίνουν ενεργά διεργασίες μείωσης της αγγειακής κλίνης στους μεσοσπονδύλιους δίσκους. Τα θρεπτικά συστατικά παρέχονται διάχυτα, γεγονός που εκδηλώνεται με μια αυθόρμητη σταθεροποίηση της συγκέντρωσης. Αυτό το χαρακτηριστικό οδηγεί σε δυσκολία στην πλήρη αποκατάσταση του χόνδρου που έχει υποστεί βλάβη ή υπερβολική πίεση στη σπονδυλική στήλη.

Οι παθολογικές αποκλίσεις εντείνονται λόγω διαταραχών στα ορμονικά επίπεδα και στη διατροφή του ανθρώπου. Ο ιστός του χόνδρου παρουσιάζει έλλειψη σε θρεπτικά συστατικά που είναι απαραίτητα για τη φυσιολογική του ανάπτυξη. Επομένως, οι διαταραχές εκδηλώνονται με τη μορφή:

• μειωμένη αντοχή και ελαστικότητα.
• Αλλαγές στις παραμέτρους συνέπειας και στις ιδιότητες διαμόρφωσης.

Στο πλαίσιο της ισοπέδωσης των μεσοσπονδύλιων δίσκων, σχηματίζονται ακτινικές ρωγμές στους ινώδεις δακτυλίους. Αυτό προκαλεί μείωση της μεσοσπονδυλικής απόστασης και αρχίζουν να μετατοπίζονται οι σπονδυλικές αρθρώσεις. Με την πάροδο του χρόνου, παθολογικές αλλαγές καλύπτουν τον συνδετικό ιστό που σχετίζεται με τους ινώδεις δακτυλίους και τους συνδέσμους.

Καθώς ο ιστός διασπάται, το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει αυξημένες ποσότητες ανοσοσφαιρινών. Αυτό προκαλεί την ανάπτυξη μιας άσηπτης φλεγμονώδους διαδικασίας και εμφανίζεται οίδημα στην περιοχή των αρθρώσεων της όψης. Εξαπλώνονται επίσης στους γύρω μαλακούς ιστούς.

Καθώς η αρθρική κάψουλα τεντώνεται, οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι χάνουν την ικανότητά τους να συγκρατούν τους σπονδύλους στη θέση τους. Μια τέτοια αστάθεια στη θέση της δομής της σπονδυλικής στήλης αυξάνει τον κίνδυνο τσιμπήματος των νευρικών ριζών ή συμπίεσης των αιμοφόρων αγγείων. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι χαρακτηριστικό, για παράδειγμα, της αυχενικής οστεοχόνδρωσης, η οποία συνοδεύεται από έντονα λεκτικά συμπτώματα.

Λόγοι για την ανάπτυξη της νόσου

Η κατάσταση των μεσοσπονδύλιων δίσκων μπορεί να επιδεινωθεί εάν μειωθεί ο τόνος των σκελετικών μυών στη σπονδυλική στήλη. Λόγω της παράλογης και ασύμμετρης μυϊκής εργασίας, η μακροχρόνια διατήρηση μιας μη φυσιολογικής στάσης μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή του χόνδρινου ιστού. Αυτός ο τραυματισμός συμβαίνει όταν μεταφέρετε βαριές τσάντες στον ίδιο ώμο και χρησιμοποιείτε μαλακά στρώματα και ψηλά μαξιλάρια.

Η διαδικασία καταστροφής των μεσοσπονδύλιων δίσκων επιταχύνεται από τη δράση ορισμένων αρνητικών παραγόντων εξωτερικής και εσωτερικής φύσης. Αυτά περιλαμβάνουν:

• Δυσλειτουργία του ενδοκρινικού μηχανισμού και μεταβολικές διαταραχές.
• Παθολογίες μολυσματικής φύσης, συμπεριλαμβανομένων των χρόνιων.
• Βλάβη στη σπονδυλική στήλη με τη μορφή συμπιεστικών καταγμάτων, μώλωπες.
• τακτική και παρατεταμένη υποθερμία του σώματος.
• Ασθένειες συστηματικού και εκφυλιστικού-δυστροφικού τύπου - ουρική αρθρίτιδα, ψωρίαση, ρευματοειδής αρθρίτιδα, οστεοπόρωση, αρθροπάθεια.
• Το κάπνισμα και η κατάχρηση αλκοόλ, που διαταράσσει την κατάσταση του αγγειακού συστήματος, βλάπτει την κυκλοφορία του αίματος και οδηγεί σε έλλειψη θρεπτικών συστατικών στον χόνδρο.
• ανεπαρκής σωματική ανάπτυξη, προβλήματα στάσης, πλατυποδία - αυτά τα ελαττώματα αυξάνουν το φορτίο στη σπονδυλική στήλη λόγω ανεπαρκούς απορρόφησης κραδασμών.
• Ευσαρκία;
• γενετική προδιάθεση?
• Έκθεση σε τακτικό στρες.

Συμπτώματα

Το κύριο κλινικό σημάδι της οστεοχόνδρωσης οποιασδήποτε εντόπισης (τραχηλικής, θωρακικής ή οσφυοϊερής) είναι ο πόνος. Σε περίπτωση υποτροπής, ο πόνος είναι οξύς και ακτινοβολεί σε γειτονικές περιοχές του σώματος. Ακόμη και μια μικρή κίνηση το εντείνει. Αυτό αναγκάζει τον ασθενή να τοποθετήσει το σώμα σε αναγκαστική θέση για να ελαχιστοποιήσει την ενόχληση και τον πόνο:

• με την αυχενική οστεοχονδρωσία θα ήταν προτιμότερο να γυρίσετε όχι μόνο το κεφάλι, αλλά ολόκληρο το σώμα.
• Όταν υπάρχει η θωρακική μορφή της νόσου, είναι δύσκολο για τον ασθενή να αναπνεύσει βαθιά. Επομένως, για να αποφύγει τον οξύ πόνο στο στήθος, προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει το βάθος και τη συχνότητα της αναπνοής.
• Οι ασθενείς με την οσφυϊκή μορφή της νόσου δυσκολεύονται να καθίσουν, να λάβουν κάθετη θέση και να κινηθούν επειδή το νωτιαίο νεύρο είναι τσιμπημένο.

Συνήθως, όταν ξυπνούν το πρωί, οι ασθενείς παραπονιούνται για θαμπό, συνεχή πόνο και ένα αίσθημα δυσκαμψίας στις κινήσεις. Σε αυτή την περίπτωση απαιτείται διαφορική διάγνωση για να αποκλειστεί ο κίνδυνος μυοσίτιδας λόγω φλεγμονής των σκελετικών μυών της σπονδυλικής στήλης ή οστεοαρθρίτιδας.

Η αντισταθμιστική τάση στον μυϊκό ιστό προκαλεί πόνο και πιεστικό πόνο. Αυτή η κατάσταση είναι απαραίτητη για τη σταθεροποίηση του εύρους κίνησης της σπονδυλικής στήλης. Με σοβαρή διάταση του μεσοσπονδύλιου δίσκου, η οποία οφείλεται σε άσηπτες φλεγμονώδεις αλλαγές, μπορεί επίσης να εμφανιστεί σταθερός ήπιος ή μέτριος πόνος.

Η οστεοχόνδρωση ενός συγκεκριμένου εντοπισμού χαρακτηρίζεται από ειδικά συμπτώματα:

1. Με την αυχενική οστεοχονδρωσία, ο πόνος γίνεται αισθητός στην περιοχή του τραχήλου της μήτρας, στα άνω άκρα. Εμφανίζεται πόνος στο κεφάλι και μούδιασμα στα δάχτυλα. Εάν η ασθένεια εκδηλωθεί σε σοβαρή μορφή, μπορεί να συμβεί παγίδευση της σπονδυλικής αρτηρίας. Σε αυτή την περίπτωση, ο ασθενής αρχίζει να παραπονιέται για σημαντική επιδείνωση της υγείας του.
2. Ο θωρακικός εντοπισμός εκδηλώνεται με μαχαίρι και πόνο στην πλάτη. Υπάρχει σύνδρομο σπλαχνικού πόνου στην περιοχή της καρδιάς, στο δεξιό υποχόνδριο και στην κοιλιά. Οι ασθενείς παραπονούνται για μούδιασμα, παραισθησία του δέρματος, δυσκολία στην αναπνοή και τσούξιμο στους σπονδύλους.
3. Οι ασθενείς με οσφυϊκή οστεοχονδρωσία παραπονούνται για πόνο στην πλάτη και στα κάτω άκρα με αυξανόμενη ένταση κατά την κίνηση. Συχνά διαγιγνώσκονται δυσλειτουργίες του ουρογεννητικού συστήματος, προβλήματα με την ανδρική ισχύ και δυσλειτουργικές διαταραχές των ωοθηκών. Κατά τη διάρκεια της ύφεσης, ο πόνος μπορεί να υποχωρήσει. Ωστόσο, η έκθεση σε έναν προκλητικό παράγοντα οδηγεί στην επανέναρξη της.

4. Όταν εμφανίζεται μικτή οστεοχονδρωσία, τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν σε πολλές περιοχές ταυτόχρονα. Αυτή η κατάσταση χαρακτηρίζεται από μια πιο σοβαρή πορεία της νόσου.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η μετατόπιση των σπονδύλων και ο σχηματισμός οστεοφύτων προκαλούν συμπίεση της σπονδυλικής αρτηρίας. Τρέφει τον εγκέφαλο και τροφοδοτεί τα κύτταρα του με οξυγόνο. Κατά το στύψιμο, η διατροφή είναι περιορισμένη και επομένως ο ασθενής αντιμετωπίζει προβλήματα συντονισμού, πονοκεφάλους, εμβοές και αρτηριακή υπέρταση.

Συνέπειες μη θεραπείας

Ο λόγος για την περίπλοκη πορεία της οστεοχονδρωσίας είναι ο σχετικά γρήγορος σχηματισμός κηλών στους μεσοσπονδύλιους δίσκους. Η εμφάνισή τους σχετίζεται με μετατόπιση της σπονδυλικής δομής προς τα πίσω. Αυτό προκαλεί ρήξη στον οπίσθιο επιμήκη σύνδεσμο, που οδηγεί σε αστάθεια της θέσης του μεσοσπονδύλιου δίσκου και προεξοχή μεμονωμένων τμημάτων στην περιοχή του σπονδυλικού σωλήνα. Μια κήλη σπάει όταν ο μεσοσπονδύλιος δίσκος με τον πολφικό πυρήνα διεισδύσει στην περιοχή του καναλιού.

Όταν εμφανίζονται παθολογικές ανωμαλίες στις σπονδυλικές δομές, ο νωτιαίος μυελός αρχίζει να συμπιέζεται και ο ασθενής αναπτύσσει δισκογενή μυελοπάθεια. Τα συμπτώματα αυτής της ασθένειας περιλαμβάνουν μούδιασμα και αδυναμία σε ορισμένες μυϊκές ομάδες των άνω και κάτω άκρων. Παρουσιάζονται πάρεση, μυϊκή απώλεια και περιορισμένα τενοντιακά αντανακλαστικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν προβλήματα με την κένωση της ουροδόχου κύστης και των εντέρων.

Ο σχηματισμός μεσοσπονδυλικών κηλών είναι επικίνδυνος λόγω της συμπίεσης των αρτηριών που παρέχουν θρεπτικά συστατικά στον νωτιαίο μυελό. Το αποτέλεσμα αυτής της παθολογίας είναι ο σχηματισμός ισχαιμικών ζωνών στις οποίες τα νευρικά κύτταρα καταστρέφονται και σκοτώνονται. Η εκδήλωση του νευρολογικού αποτελέσματος εκδηλώνεται με διαταραχές της κινητικής λειτουργίας, μείωση του επιπέδου της αφής και τροφικές διαταραχές.

Διάγνωση της νόσου

Η αρχική διάγνωση γίνεται με βάση τα παράπονα του ασθενούς και τα υπάρχοντα συμπτώματα. Ο ειδικός εξετάζει την κατάσταση της σπονδυλικής στήλης σε διαφορετικές θέσεις και ζητά από τον ασθενή να είναι σε ηρεμία ή σε κίνηση. Στο επόμενο βήμα, ο ασθενής αποστέλλεται για εργαστηριακή διάγνωση, η οποία θα βοηθήσει στη διευκρίνιση ή στην διάψευση της διάγνωσης.

Οι ερευνητικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν:

1. Ακτινογραφία – παρέχει πλήρη εξέταση της σπονδυλικής στήλης με εκτίμηση της κατάστασης των σπονδύλων, των υφιστάμενων διαταραχών με τη μορφή αυξήσεων και καμπυλώσεων. Ο ειδικός μπορεί να καθορίσει τα μεσοσπονδύλια διαστήματα και την κατάσταση των οπών. Για τον ακριβή εντοπισμό της οστεοχόνδρωσης που εντοπίζεται στην περιοχή του θώρακα ή του λαιμού, πραγματοποιείται ακτινογραφία δύο σταδίων. Στο πρώτο στάδιο ο ασθενής ξαπλώνει στο πλάι και στο δεύτερο απευθείας ανάσκελα.
2. Τομογραφία με χρήση μαγνητικής τομογραφίας ή αξονικής τομογραφίας παρέχουν εξαιρετικά κατατοπιστικά δεδομένα που βοηθούν στην λεπτομερή εξέταση των σπονδύλων χωρίς να διαταράσσονται τα όργανα που τους καλύπτουν. Η εικόνα δείχνει το νευρικό και αγγειακό σύστημα. Η μαγνητική τομογραφία βοηθά στον εντοπισμό σημείων πολλών παθήσεων της σπονδυλικής στήλης και της θέσης της βλάβης. Η αξονική τομογραφία οπτικοποιεί τις κήλες και ανιχνεύει πιθανές αποκλίσεις στη δομή της σπονδυλικής στήλης.
3. Εργαστηριακή εξέταση να αξιολογήσει την κατάσταση του αίματος και τις κύριες παραμέτρους του. Σας επιτρέπει να διευκρινίσετε τη διάγνωση και να προσδιορίσετε την πιθανότητα εμφάνισης συνοδών ασθενειών.

Σε πολλές περιπτώσεις, κατά τη διάρκεια των εξετάσεων, οι γιατροί διαπιστώνουν την παρουσία ορισμένων υποκείμενων ασθενειών που είναι δυνητικά επικίνδυνες λόγω των επιπλοκών τους. Μιλάμε για παράδειγμα για κήλες, προεξοχές, ριζίτιδα. Η σωστή διάγνωση των προβλημάτων βοηθά στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της οστεοχόνδρωσης. Ταυτόχρονα, η ίδια η ασθένεια στα πρώτα στάδια ανάπτυξης μεταμφιέζεται ως συμπτώματα άλλων ασθενειών.

Θεραπευτική διαδικασία

Η οστεοχόνδρωση αντιμετωπίζεται συντηρητικά ή χειρουργικά. Η επιλογή εξαρτάται από τη σοβαρότητα της νόσου, την παραμέλησή της, την έκταση της βλάβης των ιστών και τα αίτια εμφάνισής της.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι δεν είναι δυνατή η πλήρης θεραπεία για την οστεοχόνδρωση, καθώς δεν υπάρχουν φάρμακα που να συμβάλλουν στην πλήρη αποκατάσταση των μεσοσπονδύλιων δίσκων και των σπονδύλων. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα στοχεύει στην αναστολή της διαδικασίας καταστροφής και στην αύξηση της διάρκειας και της σταθερότητας της ύφεσης.

Για συμπτωματική θεραπεία, χρησιμοποιούνται χονδροπροστατευτικά, η βάση των οποίων είναι η χονδροϊτίνη ή η θειική γλυκοζαμίνη.

Η αποτελεσματικότητα της μεθόδου θεραπείας με χονδροπροστατευτικά έχει επιβεβαιωθεί κλινικά με τη χρήση μακροχρόνιων δοκιμών. Κατά τη λήψη αυτών των φαρμάκων για μεγάλο χρονικό διάστημα (από 3 μήνες), παρατηρείται μερική αποκατάσταση του χόνδρου και άλλων στοιχείων του τύπου συνδετικού ιστού - η συσκευή συνδέσμων-τενόντων, ο θώρακας -.

Η συσσώρευση γλυκοζαμίνης και χονδροϊτίνης στην περιοχή των μεσοσπονδύλιων δίσκων οδηγεί σε αναλγητική, αντιοιδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση. Επομένως, υπάρχει μια πραγματική ευκαιρία για βελτιστοποίηση της δοσολογίας των ΜΣΑΦ, των γλυκοκορτικοστεροειδών και των μυοχαλαρωτικών. Μπορείτε να περιμένετε μείωση του φόρτου φαρμακευτικής αγωγής για τον ασθενή.

Η αποτελεσματικότητα των χονδροπροστατευτικών καθορίζεται από την κανονικότητα της χρήσης τους. Διαφορετικά δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα. Υπάρχει επίσης αναποτελεσματικότητα στη θεραπεία της οστεοχόνδρωσης βαθμού 3, η οποία συνοδεύεται από σημαντική καταστροφή του χόνδρου.

Οι ακόλουθες ομάδες φαρμάκων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανακούφιση του πόνου:

1. Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακαβοηθούν στην εξάλειψη των φλεγμονωδών ασθενειών στους μαλακούς ιστούς που προκαλούνται από τη μετατόπιση των σπονδύλων. Τα ΜΣΑΦ είναι αποτελεσματικά στην ανακούφιση του πόνου, του οιδήματος και της δυσκαμψίας.
2. Φάρμακα από την ομάδα των γλυκοκορτικοστεροειδών – Τα μπλοκ χρησιμοποιούνται συνήθως μαζί με ένα αναισθητικό. Μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο, να αποκαταστήσουν τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και να έχουν αντιεξιδρωματική δράση.
3. Μυοχαλαρωτικά. Είναι αποτελεσματικά στην καταπολέμηση των μυϊκών σπασμών που οφείλονται σε νευρική βλάβη. Συμβάλλουν στη χαλάρωση των σκελετικών μυών και μπλοκάρουν τα αντανακλαστικά πολυσυναπτικού νωτιαίου τύπου με αντισπασμωδική δράση.
4. Εξωτερικά προϊόντα με θερμαντικό αποτέλεσμα. Ειδικά τζελ και αλοιφές διεγείρουν τους υποδοχείς του υποδόριου ιστού και ενεργοποιούν τη ροή του αίματος. Αυτά τα φάρμακα έχουν αναλγητικά και αντιοιδηματικά αποτελέσματα.

Τα συμπτώματα του σπονδυλωτού τύπου, που εμφανίζονται λόγω του εντοπισμού της παθολογίας στον αυχένα ή στο στήθος, μπορούν να εξαλειφθούν με ιατρικά μέσα για την ενεργοποίηση της ροής του αίματος. Επίσης, συνταγογραφούνται νοοτροπικά και φάρμακα για τη βελτίωση της μικροκυκλοφορίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί η λήψη αντικαταθλιπτικών και φαρμάκων με αντισπασμωδική δράση.

Στη θεραπεία της οστεοχονδρωσίας καταφεύγουν και στη φυσιοθεραπεία. Μπορούν να συνταγογραφηθούν θεραπεία UHF, θεραπεία μαγνητικού πεδίου, θεραπεία με λέιζερ, ρεφλεξολογία, μασάζ, θεραπεία άσκησης, ιρουδοθεραπεία, καθώς και κολύμβηση και γιόγκα. Εάν η συντηρητική θεραπεία είναι αναποτελεσματική, πραγματοποιείται χειρουργική επέμβαση με τη χρήση μικροδισκεκτομής, παρακέντησης αξιοποίησης του μεσοσπονδύλιου δίσκου, αποκατάστασης με λέιζερ ή αντικατάστασης εμφυτεύματος.