Πώς αντιμετωπίζεται η κοξάρθρωση της άρθρωσης του ισχίου;

Η κοξάρθρωση είναι μια κοινή εκφυλιστική-δυστροφική νόσος της άρθρωσης του ισχίου, στην οποία παρατηρείται σταδιακή καταστροφή της αρθρικής άρθρωσης της κεφαλής του μηριαίου και της πυελικής υποδοχής λόγω αλλαγών που σχετίζονται με την ηλικία ή άλλων παραγόντων. Συνοδεύεται από πόνο και περιορισμένη κινητικότητα, που ποικίλλει σε βαρύτητα ανάλογα με το στάδιο ανάπτυξης. Και αν στο αρχικό στάδιο είναι δυνατή η αντιμετώπιση της κοξάρθρωσης χρησιμοποιώντας συντηρητικές μεθόδους, τότε στο 3ο στάδιο είναι δυνατό να σωθεί η κατάσταση και να διατηρηθεί η λειτουργικότητα της άρθρωσης του ισχίου μόνο μέσω χειρουργικής επέμβασης, δηλαδή h. για αποφυγή αναπηρίας.

Ταξινομείται ως οστεοαρθρίτιδα και μπορεί να συνοδεύεται από την ανάπτυξη παρόμοιων διεργασιών σε άλλες αρθρώσεις. Αυτή η παθολογία αντιπροσωπεύει περίπου το 12% όλων των ασθενειών του μυοσκελετικού συστήματος. Ωστόσο, ο όρος «κοξάρθρωση» μπορεί να περιγράψει μόνο εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου.

Τι είναι η κοξάρθρωση;

Η κοξάρθρωση είναι μια σύνθετη παθολογία της μίας ή και των δύο αρθρώσεων του ισχίου κατά την οποία καταστρέφονται τα στρώματα χόνδρου που καλύπτουν την κεφαλή του μηριαίου και την κοτύλη, με αποτέλεσμα τη μείωση του αρθρικού χώρου. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, οι επιφάνειες των οστών παραμορφώνονται και σχηματίζονται οστικές αναπτύξεις που ονομάζονται οστεόφυτα.

Η κοξάρθρωση είναι η δεύτερη πιο συχνή μυοσκελετική διαταραχή. Πιο συχνά, διαγιγνώσκεται μόνο γονάρθρωση, δηλαδή εκφυλιστική-δυστροφική αλλαγή στην άρθρωση του γόνατος. Ωστόσο, η πιθανότητα αναπηρίας είναι σημαντικά υψηλότερη με την κοξάρθρωση.

Ολόκληρη η άρθρωση του ισχίου περιβάλλεται από ένα ειδικό κάλυμμα που ονομάζεται αρθρική κάψουλα. Έχει μια λεγόμενη αρθρική μεμβράνη που παράγει αρθρικό υγρό. Αυτό το υγρό είναι εξαιρετικά σημαντικό για την καλή λειτουργία της άρθρωσης, καθώς όχι μόνο λιπαίνει τον υαλώδη χόνδρο αλλά του παρέχει και θρεπτικά συστατικά.

Φυσιολογικά, λόγω της συνεχούς διαδικασίας αναγέννησης που εισέρχεται στον χόνδρο με τη βοήθεια ουσιών από το αρθρικό υγρό, ο χόνδρος συνεχώς φθείρεται και αποκαθίσταται αμέσως. Ωστόσο, με τραυματισμούς ή αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία, η ταχύτητα των διεργασιών αναγέννησης μειώνεται, γεγονός που οδηγεί σε σταδιακή φθορά του υαλώδους χόνδρου και στην ανάπτυξη της κόξαρθρωσης.

Αυτό εξηγείται από αλλαγές στην ποσότητα του παραγόμενου αρθρικού υγρού και στη σύστασή του. Υπό την επίδραση δυσμενών παραγόντων, γίνεται παχύτερο και παράγεται σε μικρότερο όγκο. Ως αποτέλεσμα, το αρθρικό υγρό δεν είναι πλέον σε θέση να τροφοδοτήσει τον υαλώδη χόνδρο με όλες τις ουσίες που χρειάζεται στις απαιτούμενες ποσότητες, γεγονός που οδηγεί σε γρήγορη ξήρανση και αραίωσή του. Σταδιακά, η αντοχή και η ελαστικότητα του χόνδρου μειώνεται, εμφανίζονται σημεία διαχωρισμού των ινών που τον σχηματίζουν, σχηματίζονται ρωγμές σε αυτόν και μειώνεται επίσης το πάχος. Αυτές οι αλλαγές, ειδικά η στένωση του διαστήματος της άρθρωσης, μπορούν να ανιχνευθούν κατά τη διάρκεια των διαγνωστικών οργάνων.

Η στένωση του χώρου της άρθρωσης οδηγεί σε αυξημένη τριβή μεταξύ των οστικών δομών που σχηματίζουν την άρθρωση του ισχίου και αυξημένη πίεση στον ήδη υποβαθμισμένο υαλώδη χόνδρο. Αυτό οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη βλάβη, επηρεάζοντας τη λειτουργία της άρθρωσης και την κατάσταση του ατόμου, αφού οι παραμορφωμένες περιοχές εμποδίζουν την κεφαλή του μηριαίου να γλιστρά εύκολα στην κοτύλη. Ως αποτέλεσμα, εμφανίζονται συμπτώματα κοξάρθρωσης.

Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, οι παθολογικές αλλαγές επιδεινώνονται και ο υαλώδης χόνδρος φθείρεται όλο και περισσότερο. Στη συνέχεια, εξαφανίζεται εντελώς σε ορισμένες περιοχές, με αποτέλεσμα τα οστά να είναι εκτεθειμένα και μια μεγάλη αύξηση του στρες των αρθρώσεων. Δεδομένου ότι η μηριαία κεφαλή τρίβεται απευθείας στο οστό όταν κινείται μέσα στην υποδοχή του ισχίου, αυτό οδηγεί σε έντονο πόνο και σοβαρό περιορισμό της κινητικότητας. Σε αυτή την περίπτωση, η πίεση των οστικών δομών μεταξύ τους οδηγεί στο σχηματισμό οστικών αναπτύξεων στην επιφάνειά τους.

Τα οστεόφυτα που σχηματίζονται μπορεί να έχουν αιχμηρά μέρη που μπορεί να τραυματίσουν τους μύες και τους συνδέσμους γύρω από την άρθρωση του ισχίου. Αυτό οδηγεί σε έντονο πόνο τόσο απευθείας στην περιοχή της άρθρωσης όσο και στη βουβωνική χώρα, τους γλουτούς και τον μηρό. Με αυτόν τον τρόπο ο ασθενής προστατεύει το τραυματισμένο πόδι, το καταπονεί λιγότερο και προσπαθεί να αποφύγει τις περιττές κινήσεις με αυτό. Αυτό προκαλεί μυϊκή ατροφία, η οποία επιδεινώνει περαιτέρω την αναπηρία της κινητικότητας και τελικά οδηγεί σε χωλότητα.

Αιτίες

Οι λόγοι για την ανάπτυξη της κοξάρθρωσης είναι ποικίλοι, αλλά σε σπάνιες περιπτώσεις εμφανίζεται χωρίς να υπάρχουν προαπαιτούμενα. Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για παρουσία πρωτοπαθούς ή ιδιοπαθούς κοξάρθρωσης. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων διαγιγνώσκεται δευτεροπαθής κοξάρθρωση, η οποία είναι λογική συνέπεια μιας σειράς ασθενειών ή αλλαγών στην κατάσταση του μυοσκελετικού συστήματος. Η ανάπτυξή του μπορεί να προκληθεί από:

• Τραυματισμοί στην άρθρωση του ισχίου διαφόρων τύπων, συμπεριλαμβανομένων καταγμάτων, εξαρθρώσεων, μώλωπες, διαστρέμματα ή ρήξεις συνδέσμων.
• βαριά σωματική εργασία, επαγγελματικά αθλήματα, ειδικά άρση βαρών, αλεξίπτωτο, αθλήματα άλματος.
• καθιστικός τρόπος ζωής?
• Το υπερβολικό βάρος, το οποίο αυξάνει σημαντικά το φορτίο στις αρθρώσεις του ισχίου.
• εστίες χρόνιων λοιμώξεων στο σώμα.
• συγγενείς ανωμαλίες των αρθρώσεων του ισχίου, όπως δυσπλασία ή εξάρθρωση.
• Μεταβολικές ασθένειες και ενδοκρινικές διαταραχές, ιδιαίτερα ουρική αρθρίτιδα, σακχαρώδης διαβήτης, ειδικά σε μη αντιρροπούμενη μορφή.
• άσηπτη νέκρωση της μηριαίας κεφαλής, η οποία μπορεί να είναι συνέπεια κατάγματος του αυχένα του μηριαίου, ειδικά με συντηρητική θεραπεία.
• φλεγμονώδεις ασθένειες των αρθρώσεων, συμπεριλαμβανομένης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της θυλακίτιδας, της τενοντίτιδας.
• ασθένειες της σπονδυλικής στήλης?
• γενετική προδιάθεση?
• Παρουσία κακών συνηθειών, ιδιαίτερα του καπνίσματος.

Ωστόσο, οι αναπόφευκτες αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία είναι η κύρια αιτία της κοξάρθρωσης και η παρουσία των παραπάνω παραγόντων αυξάνει μόνο την πιθανότητα και την ταχύτητα ανάπτυξής της.

Συμπτώματα της κοξάρθρωσης

Η νόσος χαρακτηρίζεται από σταδιακή εξέλιξη με συστηματική αύξηση της έντασης των συμπτωμάτων. Ως εκ τούτου, στα αρχικά στάδια μπορεί να είναι ασυμπτωματική ή μόνο περιστασιακά να φοβίζει τον ασθενή, αλλά στη συνέχεια η κατάσταση της άρθρωσης του ισχίου επιδεινώνεται, οδηγώντας σε αύξηση της σοβαρότητας των σημείων της κόξαρθρωσης, μέχρι αφόρητου πόνου και σημαντικό περιορισμό της κινητικότητας.

Οι εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου συνοδεύονται από:

• Πόνος ποικίλης έντασης που εμφανίζεται αρχικά μετά από φυσική δραστηριότητα ή περπάτημα και υποχωρεί μετά την ανάπαυση. Σταδιακά, η βαρύτητα του συνδρόμου του πόνου αυξάνεται, εμφανίζεται πιο συχνά, διαρκεί περισσότερο και οι περίοδοι μεταξύ του φορτίου στην άρθρωση και της εμφάνισης πόνου γίνονται μικρότερες. Αργότερα, ο πόνος είναι σχεδόν σταθερός, ακόμη και σε κατάσταση ηρεμίας, και γίνεται αφόρητος. Σε κάθε στάδιο της νόσου, είναι χαρακτηριστικό ότι ο πόνος αυξάνεται λόγω υποθερμίας και ανύψωσης βαρέων αντικειμένων.
• Περιορισμοί στην κινητικότητα της άρθρωσης του ισχίου, που αρχικά εκδηλώνονται με μικρές δυσκολίες στην εκτέλεση στροφικών κινήσεων του ποδιού. Με την πάροδο του χρόνου, εμφανίζεται πρωινή δυσκαμψία, η οποία εξαφανίζεται αφού ο ασθενής «διαλυθεί». Αυτό μπορεί να συνοδεύεται από την εμφάνιση οιδήματος στην άρθρωση του ισχίου. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, οι περιορισμοί στην κίνηση γίνονται πιο έντονοι και επίμονοι, που σημαίνει ότι δεν εξαφανίζονται ακόμη και μετά το ζέσταμα. Οι ασθενείς παρατηρούν μείωση του πλάτους των κινήσεων των ποδιών και στη συνέχεια χάνουν εντελώς την ικανότητα να εκτελούν ορισμένες κινήσεις.
• Ένα τσούξιμο στην άρθρωση του ισχίου που εμφανίζεται όταν περπατάτε ή κάνετε σωματική εργασία, ειδικά όταν κάνετε τέντωμα. Προκαλείται από την τριβή των εκτεθειμένων οστικών δομών μεταξύ τους, η οποία συνοδεύεται από απότομη αύξηση του πόνου.
• Κράμπες στους μύες των μηρών, που οδηγούν στην εμφάνιση διάχυτου πόνου στον μηρό. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην προσθήκη διαφόρων ενδοαρθρικών παθήσεων, συμπεριλαμβανομένης της συμπίεσης των νεύρων, της υπερβολικής διάτασης των συνδέσμων που περιβάλλουν την άρθρωση, καθώς και στην ανάπτυξη αρθρίτιδας, δηλ. μια φλεγμονή του αρθρικού υμένα και μια συσσώρευση φλεγμονώδους συλλογής στην κοιλότητα της άρθρωσης του ισχίου.
• Χωλότητα, που αρχικά προκύπτει από την ασυνείδητη επιθυμία του ασθενούς να ξεφορτώσει την πάσχουσα άρθρωση και να μεταφέρει βάρος στο υγιές πόδι για να αποφύγει την εμφάνιση ή την αύξηση του πόνου και στη συνέχεια οδηγεί στην ανάπτυξη μυϊκής σύσπασης. Το τελευταίο φαινόμενο εμφανίζεται ήδη στα τελευταία στάδια της κοξάρθρωσης και οδηγεί στο γεγονός ότι ο ασθενής δεν μπορεί να ισιώσει πλήρως το πόδι του και, επιπλέον, να το κρατήσει σε αυτή τη θέση. Ως αποτέλεσμα, το κάτω άκρο με την προσβεβλημένη άρθρωση του ισχίου βρίσκεται συνεχώς σε ελαφρά κάμψη, γεγονός που οδηγεί σε χωλότητα.
• Η βράχυνση του μήκους του ποδιού, η οποία εμφανίζεται κυρίως σε σοβαρές εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου, συνοδεύεται όχι μόνο από στένωση του χώρου της άρθρωσης, αλλά και από ισοπέδωση της κεφαλής του μηριαίου και μυϊκή ατροφία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το προσβεβλημένο πόδι να είναι 1 ή περισσότερα εκατοστά πιο κοντό από το υγιές πόδι.

Η κοξάρθρωση μπορεί να επηρεάσει είτε τη μία άρθρωση του ισχίου είτε και τις δύο ταυτόχρονα. Ωστόσο, εάν στην πρώτη περίπτωση τα συμπτώματα της νόσου παρατηρούνται μόνο στη μία πλευρά, στη δεύτερη περίπτωση δεν είναι μόνο αμφοτερόπλευρα, αλλά διαφέρουν και σε ένταση. Αυτό εξαρτάται από τον βαθμό καταστροφής κάθε άρθρωσης του ισχίου.

Βαθμοί κοξάρθρωσης

Η φύση των εκδηλώσεων της νόσου εξαρτάται από το στάδιο της ανάπτυξής της. Συνολικά, υπάρχουν 3 βαθμοί κοξάρθρωσης, ο πρώτος από τους οποίους θεωρείται ο πιο ήπιος. Στο αρχικό στάδιο της εμφάνισης εκφυλιστικών-δυστροφικών αλλαγών στην άρθρωση του ισχίου, μόνο περιστασιακά μπορεί να παρατηρηθεί πόνος. Συνήθως, αυτό συμβαίνει μετά από έντονη σωματική δραστηριότητα, αθλήματα ή πολύ περπάτημα. Ως εκ τούτου, οι ασθενείς συνήθως δεν τους δίνουν σημασία, αποδίδοντάς τους σε κόπωση και θεωρώντας τους μια φυσιολογική αλλαγή που σχετίζεται με την ηλικία. Η κοξάρθρωση 1ου βαθμού διαγιγνώσκεται μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις και συνήθως εμφανίζεται κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης για άλλο λόγο.

Καθώς η νόσος εξελίσσεται, τα συμπτώματα επιδεινώνονται και γίνονται αισθητά ακόμη και στην κοξάρθρωση 2ου βαθμού. Αυτό το στάδιο ανάπτυξης της παθολογίας χαρακτηρίζεται από στένωση του χώρου της άρθρωσης κατά 50%, καθώς και από την εμφάνιση σημείων παραμόρφωσης της κεφαλής του μηριαίου με τη μετατόπισή της.

Καθώς η παθολογία εξελίσσεται, ο χώρος της άρθρωσης στενεύει ακόμη περισσότερο και στον τρίτο βαθμό η κοξάρθρωση απουσιάζει σχεδόν εντελώς. Αυτό συνοδεύεται από το σχηματισμό αρκετών οστεοφύτων. Σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξης της νόσου, ο πόνος γίνεται όχι μόνο έντονος, αλλά αφόρητος και συχνά εμφανίζεται ακόμη και σε πλήρη ανάπαυση, συμπεριλαμβανομένης της νύχτας. Δεδομένου ότι η άρθρωση του ισχίου είναι σοβαρά παραμορφωμένη, τα στοιχεία της μπορεί να προσκρούουν στα νεύρα που τρέχουν εδώ, προκαλώντας πόνο που ακτινοβολεί στη βουβωνική χώρα, στους γλουτούς, καθώς και στον μηρό και ακόμη και στο κάτω πόδι. Αυτό σημαίνει επίσης ότι δεν μπορείτε να κινηθείτε ανεξάρτητα χωρίς βοηθήματα, όπως πατερίτσες ή μπαστούνι.

Η κοξάρθρωση 3ου βαθμού είναι μια άμεση ένδειξη για χειρουργική θεραπεία. Εάν η επέμβαση δεν γίνει έγκαιρα, η κεφαλή του μηριαίου θα προσκολληθεί σταθερά στην επιφάνεια της κοτύλης από οστεόφυτα. Αυτό οδηγεί σε βράχυνση του ποδιού, πλήρη έλλειψη ανεξάρτητης κίνησης, καθώς η άρθρωση χάνει εντελώς την κινητικότητά της, δηλαδή την αναπηρία.

Διάγνωση

Εάν εμφανιστούν σημεία κοξάρθρωσης, καλό είναι να επισκεφτείτε έναν ορθοπεδικό το συντομότερο δυνατό. Αρχικά, ο γιατρός παίρνει συνέντευξη από τον ασθενή και καθορίζει τη φύση των συμπτωμάτων. Στη συνέχεια εξετάζει και πραγματοποιεί λειτουργικές δοκιμές και συγκρίνει το μήκος του ποδιού. Κατά κανόνα, τα δεδομένα που λαμβάνονται είναι επαρκή για να μιλήσουν με υψηλό βαθμό βεβαιότητας για την παρουσία της κοξάρθρωσης.

Ωστόσο, δεδομένου ότι μια παρόμοια κλινική εικόνα μπορεί να συνοδεύει μια σειρά από άλλες ασθένειες των αρθρώσεων του ισχίου, τόσο φλεγμονώδους όσο και μη φλεγμονώδους φύσης, συνταγογραφούνται απαραίτητα διαγνωστικές διαδικασίες οργάνων. Με τη βοήθειά τους, ένας ειδικός μπορεί όχι μόνο να επιβεβαιώσει την παρουσία της κοξάρθρωσης, να τη διακρίνει από το ριζικό σύνδρομο λόγω παθολογιών της σπονδυλικής στήλης, αλλά και να αξιολογήσει σωστά τον βαθμό ανάπτυξής της και επομένως να επιλέξει τις πιο αποτελεσματικές τακτικές θεραπείας.

Τα ακόλουθα χρησιμοποιούνται σήμερα για τη διάγνωση της κοξάρθρωσης:

• Ακτινογραφία των αρθρώσεων του ισχίου - οι προκύπτουσες εικόνες σάς επιτρέπουν να εντοπίσετε σημάδια καταστροφικών αλλαγών, την παρουσία οστεοφύτων, τη φύση της παραμόρφωσης των οστικών δομών και να μετρήσετε το πάχος του αρθρικού χώρου.
• Η αξονική τομογραφία είναι μια πιο σύγχρονη μέθοδος διάγνωσης ασθενειών των οστών και παρέχει πιο ξεκάθαρα δεδομένα από τις ακτινογραφίες, αλλά είναι πιο ακριβή. Επομένως, η αξονική τομογραφία συνταγογραφείται σε αμφιλεγόμενες περιπτώσεις όταν είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί η διάγνωση και ο βαθμός καταστροφής της άρθρωσης του ισχίου.
• Η μαγνητική τομογραφία είναι μια εξαιρετικά κατατοπιστική μέθοδος για την εξέταση των αρθρώσεων και παρέχει μέγιστες πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση της άρθρωσης και όλες τις δομές της, ιδιαίτερα τον υαλώδη χόνδρο, τους συνδέσμους και τις ιδιότητες παροχής αίματος.

Στους ασθενείς συνταγογραφείται μια σειρά εργαστηριακών εξετάσεων, συμπεριλαμβανομένων των OAC, OAM, ρευματικών εξετάσεων, βιοχημικών εξετάσεων αίματος και άλλων.

Συντηρητική θεραπεία της κοξάρθρωσης

Εάν διαγνωστεί κοξάρθρωση βαθμού 1 ή 2, η θεραπεία πραγματοποιείται με συντηρητικές μεθόδους. Επιλέγονται για κάθε ασθενή ξεχωριστά, λαμβάνοντας υπόψη τα ταυτοποιημένα συνοδά νοσήματα. Ως εκ τούτου, μπορεί συχνά να χρειαστεί να συμβουλευτείτε όχι μόνο έναν ορθοπεδικό, αλλά και γιατρούς άλλων ειδικοτήτων που θα επιλέξουν την απαραίτητη θεραπεία για την καταπολέμηση των συνοδών νοσημάτων.

Ως μέρος της θεραπείας της κοξάρθρωσης, οι ασθενείς συνταγογραφούνται:

• φαρμακευτική θεραπεία?
• θεραπεία άσκησης?
• Φυσιοθεραπεία.

Είναι επιτακτική ανάγκη όλοι οι ασθενείς να λαμβάνουν μέτρα για την εξάλειψη των επιπτώσεων παραγόντων που αυξάνουν το φορτίο στα πόδια και συμβάλλουν στην εξέλιξη των εκφυλιστικών αλλαγών στην άρθρωση του ισχίου. Αυτό περιλαμβάνει αλλαγή της διατροφής σας και αύξηση της σωματικής δραστηριότητας εάν είστε υπέρβαροι. Εάν ο ασθενής εκτίθεται τακτικά σε υπερβολική σωματική δραστηριότητα, συνιστάται να αλλάξει το είδος της δραστηριότητας ή να μειώσει την ένταση της προπόνησης εάν το φορτίο σχετίζεται με τον αθλητισμό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, συνιστάται η χρήση ειδικών επιδέσμων και ορθώσεων που στερεώνουν την άρθρωση του ισχίου και την ανακουφίζουν κατά τη διάρκεια της φυσικής δραστηριότητας.

Φαρμακοθεραπεία

Ως μέρος της φαρμακευτικής θεραπείας, τα φάρμακα επιλέγονται ξεχωριστά για τον ασθενή, λαμβάνοντας υπόψη τις υπάρχουσες συννοσηρότητες. Για την κοξάρθρωση, συνήθως ενδείκνυνται φάρμακα από τις ακόλουθες φαρμακολογικές ομάδες:

• Τα ΜΣΑΦ είναι μια μεγάλη ομάδα φαρμάκων με αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα (διατίθενται σε διάφορες δοσολογικές μορφές, συμπεριλαμβανομένων δισκίων, καψουλών, γέλης, κρέμες και ενέσιμα διαλύματα, που σας επιτρέπουν να επιλέξετε την πιο αποτελεσματική και βολική μορφή χρήσης).
• Τα κορτικοστεροειδή είναι φάρμακα με ισχυρά αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα, αλλά συνταγογραφούνται μόνο σε σύντομες δόσεις με ένεση λόγω του υψηλού κινδύνου παρενεργειών, ειδικά όταν χρησιμοποιούνται από το στόμα.
• μυοχαλαρωτικά - φάρμακα που βοηθούν στη μείωση του μυϊκού τόνου, γεγονός που σας επιτρέπει να καταπολεμήσετε αποτελεσματικά τους μυϊκούς σπασμούς που συμβαίνουν συχνά με την κοξάρθρωση.
• Chondroprotectors – μια ομάδα φαρμάκων που περιέχουν συστατικά που χρησιμοποιεί το σώμα για την αναγέννηση του ιστού του χόνδρου.
• Φάρμακα που βελτιώνουν τη μικροκυκλοφορία – βοηθούν στη βελτίωση της διατροφής των μαλακών ιστών και ενεργοποιούν τις μεταβολικές διεργασίες στην πληγείσα περιοχή.
• Βιταμίνες Β – ενδείκνυνται για διαταραχές αγωγιμότητας των νεύρων που προκαλούνται από συμπίεση των νεύρων από αλλοιωμένα στοιχεία της άρθρωσης του ισχίου.

Εάν η κοξάρθρωση προκαλεί οξεία επίθεση πόνου που δεν μπορεί να ανακουφιστεί με τη βοήθεια συνταγογραφούμενων ΜΣΑΦ, συνιστάται στους ασθενείς ενδοαρθρικός ή περιαρθρικός αποκλεισμός. Η ουσία του είναι η έγχυση ενός διαλύματος αναισθητικού σε συνδυασμό με κορτικοστεροειδή απευθείας στην κοιλότητα της άρθρωσης του ισχίου. Αυτό εξαλείφει τον πόνο στο συντομότερο δυνατό χρόνο και μειώνει τη φλεγμονώδη διαδικασία. Ωστόσο, το μπλοκ μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από εξειδικευμένο ιατρό σε ειδικά προετοιμασμένο δωμάτιο. Δεν συνιστάται η διεξαγωγή τέτοιων διαδικασιών στο σπίτι.

Κινητική θεραπεία

Εάν διαγνωστεί κοξάρθρωση, απαιτούνται τακτικές ασκήσεις φυσιοθεραπείας. Όπως και με τη φαρμακευτική θεραπεία, ένα σύνολο ασκήσεων θεραπείας άσκησης επιλέγεται ξεχωριστά για κάθε ασθενή, λαμβάνοντας υπόψη τον βαθμό καταστροφής της άρθρωσης του ισχίου, το επίπεδο φυσικής ανάπτυξης του ασθενούς και τη φύση των συνοδών ασθενειών (ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στις καρδιαγγειακές παθήσεις).

Χάρη στα καθημερινά μαθήματα άσκησης θεραπείας, είναι δυνατό:

• μειώστε τη σοβαρότητα του πόνου.
• αύξηση της κινητικότητας της άρθρωσης του ισχίου.
• μείωση του κινδύνου μυϊκής ατροφίας.
• Εξάλειψη των κράμπων στους μύες των μηρών.
• ενεργοποιεί την κυκλοφορία του αίματος και ως εκ τούτου βελτιώνει τη διατροφή της πάσχουσας άρθρωσης.

Όλες οι ασκήσεις πρέπει να εκτελούνται ομαλά, αποφεύγοντας απότομες κινήσεις και τραντάγματα. Ωστόσο, εάν εμφανιστεί πόνος κατά τη διάρκεια της θεραπείας άσκησης, θα πρέπει οπωσδήποτε να επικοινωνήσετε με το γιατρό σας για να διορθώσετε το επιλεγμένο σύμπλεγμα ή να πραγματοποιήσετε επαναλαμβανόμενες διαγνώσεις για να αποκλείσετε την εξέλιξη της νόσου και την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης.

Φυσικοθεραπεία

Η σύνθετη θεραπεία της κοξάρθρωσης περιλαμβάνει μαθήματα φυσιοθεραπευτικών διαδικασιών που έχουν αντιφλεγμονώδη, αναλγητική, αποσυμφορητική και τονωτική δράση στον οργανισμό. Ως εκ τούτου, οι ασθενείς συνταγογραφούνται συχνότερα 10-15 διαδικασίες:

• θεραπεία υπερήχων?
• ηλεκτροφόρηση;
• UVT;
• θεραπεία μαγνητικού πεδίου;
• θεραπεία με λέιζερ κ.λπ.

Πρόσφατα, το plasmolifting χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως μέρος της συντηρητικής θεραπείας της κοξάρθρωσης, η οποία μπορεί να αυξήσει σημαντικά τον ρυθμό αναγέννησης του υαλώδους χόνδρου. Η ουσία της διαδικασίας είναι η εισαγωγή στην κοιλότητα της άρθρωσης του ισχίου καθαρισμένου πλάσματος αίματος, που λαμβάνεται με φυγοκέντρηση από το αίμα του ίδιου του ασθενούς.

Χειρουργική για την κοξάρθρωση

Εάν ένας ασθενής διαγνωστεί με κόξαρθρο τρίτου βαθμού, ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση, καθώς οι συντηρητικές μέθοδοι δεν είναι πλέον αποτελεσματικές σε τέτοιες περιπτώσεις. Δυστυχώς, τέτοιες καταστάσεις είναι πολύ συχνές αυτές τις μέρες, καθώς πολλοί ασθενείς αναζητούν ιατρική βοήθεια όταν δεν μπορούν πλέον να ανεχθούν τον πόνο τους ή έχουν σοβαρούς περιορισμούς κινητικότητας που τους εμποδίζουν να εργαστούν και να κινηθούν ανεξάρτητα.

Η έγκαιρη χειρουργική επέμβαση μπορεί να εξαλείψει πλήρως αυτές τις διαταραχές και να αποκαταστήσει τη φυσιολογική ικανότητα κίνησης του ασθενούς, βελτιώνοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής του. Οι οδηγίες υλοποίησης είναι:

• σημαντική μείωση του διαστήματος των αρθρώσεων κατά περισσότερο από 80%.
• η παρουσία έντονου πόνου στην άρθρωση του ισχίου που δεν μπορεί να εξαλειφθεί.
• σοβαροί περιορισμοί κινητικότητας·
• Κάταγμα αυχένα του μηριαίου.

Το χρυσό πρότυπο για τη θεραπεία της σοβαρής κόξαρθρωσης, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων, είναι η αντικατάσταση ισχίου. Κατά τη διάρκεια αυτής της επέμβασης, η κατεστραμμένη άρθρωση του ισχίου αντικαθίσταται με τεχνητή ενδοπρόθεση από ανθεκτικά και βιολογικά συμβατά υλικά. Η ενδοπροσθετική σάς επιτρέπει να αποκαταστήσετε πλήρως τη λειτουργικότητα της άρθρωσης του ισχίου, να εξαλείψετε τον πόνο και να επιτρέψετε σε ένα άτομο να ζήσει ξανά μια πλήρως ενεργή ζωή.

Η ουσία αυτού του τύπου χειρουργικής επέμβασης είναι η εκτομή της μηριαίας κεφαλής και ενός μικρού θραύσματος του λαιμού της. Ο χειρουργός πρέπει επίσης να προετοιμάσει την επιφάνεια της κοτύλης για την εγκατάσταση της ενδοπρόσθεσης, δηλαδή h. αφαιρέστε όλα τα σχηματισμένα οστεόφυτα και επιτύχετε τη μέγιστη αποκατάσταση του φυσιολογικού τους σχήματος. Στη συνέχεια τοποθετείται ενδοπρόθεση του επιλεγμένου τύπου, η οποία ασφαλίζεται με ειδικό τσιμέντο (προτιμάται για τη θεραπεία ηλικιωμένων) ή χωρίς τσιμέντο. Στην τελευταία περίπτωση, η ενδοπρόσθεση έχει ένα ειδικό σπογγώδες τμήμα που έρχεται σε επαφή με τις οστικές δομές. Η στερέωσή του στην υποδοχή του ισχίου εξασφαλίζεται από την ανάπτυξη του οστικού ιστού μέσω του σφουγγαριού.

Ο τύπος της ενδοπροσθετικής επιλέγεται ξεχωριστά για κάθε ασθενή. Η πιο αποτελεσματική είναι η ολική ενδοπροσθετική, στην οποία αντικαθίσταται πλήρως ολόκληρη η άρθρωση του ισχίου, δηλαδή ο αυχένας και το κεφάλι του μηριαίου οστού καθώς και η κοτύλη.

Εάν ο ασθενής εξακολουθεί να έχει φυσιολογικό υαλώδη χόνδρο στην επιφάνεια της κοτύλης, μπορεί να υποβληθεί σε μερική αρθροπλαστική, κατά την οποία αντικαθίσταται μόνο η μηριαία κεφαλή και/ή ο λαιμός. Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιούνται ενδοπροθέσεις διαφορετικών σχεδίων: μονοπολικές και διπολικές.

Το μόνο μειονέκτημα της αλλαγής της ενδοπρόθεσης είναι ότι η τοποθετημένη ενδοπρόθεση πρέπει να αντικατασταθεί μετά από 15-30 χρόνια.

Μετά την αρθροπλαστική, οι ασθενείς λαμβάνουν αποκατάσταση, η διάρκεια της οποίας εξαρτάται από την ταχύτητα ανάκτησης των ιστών. Ως μέρος της αποκατάστασης, συνταγογραφείται θεραπεία άσκησης, φυσιοθεραπεία και θεραπευτικό μασάζ.

Πριν από την εμφάνιση των σύγχρονων ενδοπροθέσεων, σε ασθενείς με κοξάρθρωση βαθμού 3 συνταγογραφούνταν οστεοτομία ή αρθρόδεση. Στις μέρες μας αυτές οι τεχνικές χρησιμοποιούνται όλο και λιγότερο γιατί έχουν μια σειρά από μειονεκτήματα. Η αρθρόδεση περιλαμβάνει τη στερέωση των οστικών δομών της άρθρωσης του ισχίου με μεταλλικές πλάκες. Αυτό εξαλείφει εντελώς το σύνδρομο πόνου, αλλά η άρθρωση χάνει εντελώς την κινητικότητά της. Μετά από μια αρθρόδεση, ο ασθενής μπορεί μόνο να στέκεται, αλλά δεν μπορεί πλέον να περπατήσει ανεξάρτητα λόγω της έλλειψης κίνησης στην άρθρωση του ισχίου. Ως εκ τούτου, η αρθρόδεση πρακτικά δεν εκτελείται πλέον σήμερα.

Η οστεοτομία περιλαμβάνει την εκτέλεση ενός τεχνητού κατάγματος του μηριαίου οστού με τέτοιο συνδυασμό θραυσμάτων οστού που μειώνει το φορτίο στην προσβεβλημένη άρθρωση του ισχίου. Ωστόσο, η επέμβαση έχει μόνο βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα και θα υπάρχει ακόμα ανάγκη για ενδοπροσθετική στο μέλλον.

Επομένως, η κοξάρθρωση της άρθρωσης του ισχίου είναι μια αρκετά επικίνδυνη ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία. Μειώνει σημαντικά την ποιότητα ζωής και στερεί από ένα άτομο την ικανότητά του να εργαστεί. Ωστόσο, εάν δώσετε προσοχή στα πρώτα σημάδια παθολογίας και συμβουλευτείτε έγκαιρα έναν ορθοπεδικό, μπορείτε να επιβραδύνετε την εξέλιξή της και να επιτύχετε σημαντική βελτίωση στην ευεξία σας. Αλλά εάν η κοξάρθρωση είναι ήδη προχωρημένη, μπορεί να υπάρξει μόνο μία λύση - η ενδοπροσθετική. Ευτυχώς, αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμη και σε σοβαρές εκφυλιστικές αλλαγές και μπορεί να αποκαταστήσει πλήρως τη φυσιολογική λειτουργία της άρθρωσης του ισχίου.